13Apr
2012

Vrouw & Topvrouw – een impressie van de netwerkbijeenkomst van 10 april

Topvrouw zijn. Topvrouw worden. Topvrouw… wat is dat dan? Misschien is dat wel de enige vraag die niet specifiek aan de orde is gekomen afgelopen dinsdag tijdens de netwerkbijeenkomst van &samhoud women. Wel beantwoordden topvrouwen vragen als ‘Welke les zou je met iedereen willen delen?’ ‘Hoe voorkom je de stille uitstroom van getalenteerde moeders van jonge kinderen?’ ‘Heb je bewust gepland hoe je op je huidige positie terecht bent gekomen?’ ‘Hoe belangrijke is een rolmodel?’ ‘Wat maakt het werk voor jou leuk?’ ‘Wat vind je van een quotum voor de participatie van vrouwen aan de top?’ ‘Wat is je geheim…?’ Enzovoort, enzovoort.

Opnieuw zat de zolder van het Huis van Verbinding op de Parkstraat vol. 70 vrouwen met een drive om zichzelf te blijven ontwikkelen luisterden vol aandacht naar de opening van Carolien Bijen. Zoals altijd was het een gemêleerd gezelschap, afkomstig uit een breed spectrum aan organisatie: Essent, de Rekenkamer, het UWV, de gemeente Amstelveen, AkzoNobel, ING, ASR, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Carolien, oprichtster van ons &samhoud women netwerk, ging kort in op de succesfactoren van succesvolle vrouwen. Een goed team thuis, zingeving in het werk, mensen verbinden, een sterke identificatie met de organisatie… smaakt naar meer? Kijk dan nog eens naar het onderzoek ‘It takes two to tango’ (online beschikbaar via deze link).

Het boek (S)topvrouw (hier te downloaden als gratis Ipad app)  biedt ons weer een andere invalshoek: inspirerende interviews met vrouwen die beschrijven hoe ze ieder op haar hele eigen persoonlijke manier gekomen is tot waar ze nu is. Dit heeft Carolien enorm geïnspireerd en deze ervaring wilden we onze leden niet onthouden. Daarom nodigen we een aantal super leuke en inspirerende topvrouwen uit om het mee aan te gaan. In kleine groepjes konden we hen alles, maar dan ook alles, vragen. Dit waren Ingrid Ernst-Wind (Secreatris RvB PGGM), Manja Thiry (CPO PON), Carolien Nijhuis (managing director integrated business solutions KPN), Esther van Zeggeren (Directeur Marketing & Communicatie TNO), Wilma de Bruijn (Director Achmea Academy), Petra Vos (Associate Partner &samhoud) en Ellen Boonen (a.i. Directeur Operations bij Online People – next.generation.flexwork).

Deze opzet resulteerde in diepgaande gesprekken met wijze lessen, persoonlijke anekdotes en lachsalvo’s. Lastig samen te vatten dus we delen wat impressies en quotes:

“Welke les zouden jullie absoluut willen delen? – Jezelf blijven door te weten wat je goed kunt en voor jezelf kiezen. Zoek mensen op die durven te spiegelen. Gewoon beginnen, dan leer je jezelf ook steeds beter uitdrukken. Er is meer mogelijk dan je denkt.”

“Het helpt als organisaties meer aandacht besteden om de ‘stille uitstromers’ binnen te houden. Vaak vertrekken die vanwege een optelsom van kleine hobbels, die met niet al teveel moeite weggenomen hadden kunnen worden. Ook loont het om meer te investeren in de carrière van de veertigers, met al wat oudere kinderen en enorm veel zin om zich weer verder te ontwikkelen.”

“Door veel met m’n mensen te doen en voor ze te gaan staan, creëerde ik aan de ene kant een fijne sfeer, maar aan de andere kant verbrandde ik teveel energie en ontnam ik hen de kans om te falen en daarvan te leren.”

“De kwaliteiten die mij vooruit hebben geholpen zijn: enthousiasme, sensitiviteit of politieke gevoeligheid, staan voor waar ik in geloof, en simpelweg targets halen. Op het moment dat je de doelstellingen die van je verwacht worden haalt, kun je je veroorloven om extra uitdagingen op te zoeken.”

“Ik zou geen RvB functie willen hebben. Op dit moment delegeer ik veel aan mensen die ik vertrouw, dus ik reis niet teveel ondanks het feit dat ik bijvoorbeeld Amerika aanstuur. Maar als lid van de RvB heb je ook een symbolische functie, en dan is het echt belangrijk dat je zichtbaar bent.”

“Eerst was ik erg tegen quota voor de participatie van vrouwen aan de top. Maar nu ben ik er eigenlijk van overtuigd dat het wel helpt om doorbraken te realiseren, zeker in organisaties die van ver moeten komen. Quota passen ook in een masculiene omgeving met veel competitiviteit.”

“In het programma voor de partners van de directieleden kon je kiezen uit de sauna, yoga of een museum. Mijn man koos dus maar het museum. Vervolgens kregen we als relatiegeschenk voor de partners een kookboek met daarop de tekst ‘zonder het thuisfront was het nooit gelukt’…”

“Collectiviteit en solidariteit zijn belangrijke begrippen voor mij, en dus ook in alle posities die ik heb vervuld.”

“Mijn lessen? Je kunt goed samenwerken op de inhoud, maar eerst echt contact leggen maakt alles beter. Toen ik me kwetsbaar opstelde en vertelde dat zijn gedrag me onzeker maakte, bleek juist dat die directeur vond dat we zo’n goede relatie hadden dat hij het altijd onnodig had gevonden om over te praten.”

“Toen de RvB perse vrouwelijke kandidaten wilde, moesten we het selectiebureau drie keer terugsturen, voordat ze met geschikte personen kwamen. Hun netwerk bleek vooral op het niveau te zitten waar veel grijze mannen zitten en pas later boorden ze de laag daaronder aan, waar meer talentvolle vrouwen zitten. De RvB hield dus vast aan hun wens en is nu erg blij met de nieuwe samenstelling. Dit komt helaas natuurlijk niet zo vaak voor.”

“Alles dat ik schrijf doe ik beeldend, want dan onthouden mensen beter wat ik bedoel. Het voordeel van een nieuweling zijn is ook dat je een beetje vreemde eend in de bijt mag zijn. Natuurlijk is het wel belangrijk om politiek gevoelig te zijn en je ideeën eerst te toetsen bij de juiste mensen.”

“Ik heb niet één rolmodel. Ik leer elke dag van iedereen wel wat.”

“Soms moet je EB leden opvoeden. Het zijn ook maar mensen en ze zijn zich vaak niet bewust van de schade die ze aanrichten als ze niet met elkaar communiceren. Ook als een opdracht niet duidelijk is: neem hem dan niet aan! Stel voorwaarden op, geef aan wat wel en niet kan en help ze concreet worden door te dromen over de uitkomst.”

Na twee rondes van huiskamergesprekken, werden dan toch nog een paar lessen algemeen gedeeld: Soms overkomt het je gewoon, dus grijp je kans. Kies altijd wat je leuk vindt en vooral het is ook gewoon leuk aan de top. Allemaal vonden de topvrouwen dat ze een fantastische baan hadden waar ze enorm veel plezier aan beleefden. Als laatste werd nog meegegeven: geef je grenzen aan. Droom van iets en zorg dat je die droom waar kan maken. En met die gedachten in het achterhoofd vertrok iedereen naar de afsluitende borrel.

Anne van Ewijk

Tags: , , ,
Gepost in Carolien | Geen reacties »

28Mar
2012

Feminism Re-Invented

Ieder jaar op acht maart is het internationale vrouwendag. Dit jaar was ik in de gelukkige positie dat ik deze dag mocht beginnen met een feestelijk ontbijt in Den Haag met maar liefst 80 topvrouwen in Sociëteit de Witte. Het ontbijt was georganiseerd door Talent naar de Top en schonk aandacht aan het belang van rolmodellen. En daar kwamen ze voorbij, mijn rolmodellen welteverstaan, van Petra Stienen tot Sybilla Dekker tot Gerdi Verbeet en Prinses Maxima. In krachtige bewoordingen spraken ze over de rolmodellen die hen inspireerden. En wat schetst mijn verbazing? In de veel gevallen is dit hun bloedeigen moeder! Niets geen Hillary Clinton, Oprah Winfrey of Moeder Theresa! Nee hun eigenste moeder! Fantastische en persoonlijke verhalen vertelden ze en wellicht ook daarom zijn ze nog meer in mijn achting gestegen.

Maar het vieren van internationale vrouwendag riep bij mij wel een vraag op. Waarom vieren we dit eigenlijk? En waarvoor ‘strijden’ wij? Internationale vrouwendag is ontstaan doordat een groepje vrouwen aandacht vroeg voor hun arbeidsomstandigheden. Het heeft nog de geur van het oude feminisme, de vrouwenstrijd en eigenlijk voel ik me daardoor al lang niet meer aangesproken. En misschien zijn we in Nederland al lang voldoende geëmancipeerd? Ik heb de vraag uitgezet in mijn netwerk en maar liefst 75% vindt het wel degelijk nodig dat we jaarlijks internationale vrouwendag vieren. En dan vooral om het woordje internationale, uit de toelichting blijkt dat de meeste mensen het nodig vinden aandacht te blijven vragen met name voor de internationale misstanden als het gaat om de rechten van vrouwen. En natuurlijk onderschrijf ik dat, de verhalen uit landen als Afghanistan, Pakistan en Saoedi Arabie over de discriminatie en segregatie van vrouwen zijn schokkend

Maar hoe zit het dan in Nederland? Is er hier nog wat te winnen? Hier ga ik mee met Margriet van der Linden (hoofdredacteur van de Opzij) die zegt ‘Als je niet kijkt, zie je het niet’. Bij de commissie gelijke behandeling gaat het in zaken met vrouwen meestal over ongelijke behandeling van vrouwen op het werk, meestal in verband met (de mogelijkheid van) zwangerschap. Variërend van het niet verlengen van een arbeidscontract vanwege zwangerschap tot lagere beloning. Ook wordt vrouwen in sollicitatiegesprekken altijd gevraagd naar hoe ze het werk denken te combineren met de zorg voor het gezin. Helaas nemen de meeste vrouwen niet eens meer de moeite hier tegen in te gaan. Ook in mijn netwerk kan ik talloze voorbeelden aanhalen van bovenstaande. Als je gaat kijken, ga je het zien. Ook de magere vooruitgang als het gaat om het aandeel vrouwen aan de top onderstreept deze conclusie. En hierbij suggereer ik niet dat in veel organisaties vrouwen categorisch en moedwillig de weg wordt versperd maar wel dat de cijfers voor zich spreken en er dus simpelweg minder kansen zijn voor vrouwen aan de top van veel organisaties. Met Prinses Maxima mocht ik nog even spreken over het belang van financiële zelfstandigheid van vrouwen, die ook in Nederland nog onder de maat is (maar 48% van de Nederlandse vrouwen kan zichzelf bedruipen). Je zou er acuut feminist van worden!

Laat er nu net een nieuwe feministe zijn opgestaan die afrekent met het zure zwaarmoedige imago van de oude feministische beweging! Hulde aan Caitlin Moran die met haar ‘How to be a woman’ laat zien dat feminisme cool kan zijn. Op een nuchtere en humoristische manier omschrijft ze de verschillen tussen mannen en vrouwen en stelt daarbij Wat hierbij vooral verfrissend is dat ze zichzelf niet zo serieus neemt en dat ze laat zien dat feminisme in ons dagelijks leven zit. Zo vraagt ze zich af: Is botox wel een goed idee? En waarom dragen we schoenen waar we niet op kunnen lopen? Waarom zou je een tas van 600 euro kopen? Een tas van 600 euro is bullshit! En meer van deze vragen. Daar voel ik me dus wel door aangesproken! Zo’n feminist wil ik wel zijn!

Tags: , , , , ,
Gepost in Carolien | Geen reacties »

24Feb
2012

De kloof tussen vrouwen en organisaties die vrouwen zoeken

 

Ons Huis van Verbinding aan de Parkstraat zindert van de spanning want we krijgen meer dan tachtig ambitieuze, hoogopgeleide vrouwen op bezoek! Nu is dat op zich niet bijzonder want het &samhoud women netwerk komt vijf keer per jaar bij elkaar. Maar deze keer hebben we wel een hele uitdagende doelstelling, namelijk de kloof tussen bedrijven die vrouwen zoeken en werkzoekende vrouwen dichten… Dat het een actueel thema is, blijkt wel uit het grote aantal aanmeldingen. Helaas moeten we ‘nee’ verkopen aan meer dan 40 mensen.

Al jarenlang bemiddelen we ambitieuze vrouwen naar een nieuwe baan in opdracht van organisaties die dolgraag meer vrouwen in de (sub)top van hun organisatie zouden zien. Voor bijna alle organisaties met doelstellingen rondom de in- en doorstroom van vrouwen geldt dat deze doelstellingen niet gehaald kunnen worden met het verbeteren van de interne doorstroom. Ze zullen simpelweg veel meer vrouwen moeten aantrekken en laten instromen. Maar hoe kan het dan toch dat we nog zo vaak stuiten op allerlei hindernissen, vooroordelen en onbegrip?

Daarom organiseerden we deze avond waarin we zowel werkzoekende vrouwen aan het woord laten alsook bedrijven die meer vrouwen willen aannemen. We beginnen met een arenadiscussie met een zestal supervrouwen aan het woord. En allemaal delen ze hun ervaringen in het oriëntatie-, werving- en selectieproces. Het blijkt geen sinecure, dat solliciteren. De voorbereiding (en dan vooral dondersgoed weten wat je zelf wilt en kan) blijkt het halve werk. De aanwezige vrouwen geven aan vooral behoefte te hebben aan persoonlijke aandacht in het hele werving- en selectieproces. En het gevoel dat de gesprekspartner of de organisatie waar ze praten authentiek is, meent wat ze zegt, zegt wat ze doet. Ook daarom wordt er veel belang gehecht aan het inzetten van het netwerk en het aangaan van oriënterende gesprekken. Zo’n gesprek zegt vaak veel meer dan de website of de advertentie.   

Niet geheel onverwacht blijkt flexibiliteit in waar en wanneer werken enorm belangrijk voor de aanwezige vrouwen. En dat is nogal eens een struikelblok. Myriam deelt onze ervaringen dat vrouwen hier ook nogal eens star in kunnen staan, terwijl je mannen vaak ziet denken; ‘als ik eenmaal ben aangenomen dan regel ik het wel’. Een goede tip is om vooral niet over het aantal uren te spreken maar over het aantal dagen dat je beschikbaar bent voor je werkgever. Er komt een stortvloed aan vragen uit de zaal, zoals; ‘hoe verander je van branche’ en ook ‘hoe maak je goed gebruik van headhunters’ tot ‘hoe pak je dat oriënteren en onderhandelen nu precies aan?’. De ervaringen vliegen door de zaal en er worden veel nuttige tips uitgewisseld.

Na de pauze wordt het nog spannender want dan betreden vijf recruitment/hr managers de binnenring van de arena (van de organisaties Bloozm, PGGM, Phillips, Akzo Nobel en KPN). Fantastisch dat ze hun ervaringen willen delen maar ook spannend! Een spervuur aan vragen volgt. Het blijkt wel dat het onderwerp (gender)diversiteit soms lastig in de praktijk te brengen is. Ook deze recruiters hebben regelmatig moeite om vrouwen intern te ‘verkopen’. En helemaal als je als organisatie überhaupt moeite hebt om vrouwen aan te trekken, dan is het dubbel zo lastig om het aantal vrouwen in de instroom omhoog te krijgen. Mooi aan te sluiten bij de wensen van vrouwen lijkt het selecteren op waarden i.p.v. alleen op competenties. Ook wervingsacties speciaal gericht op vrouwen boeken veel succes. Ook hier veel aandacht voor netwerken en het gebruik maken van de wervingskracht van de vrouwelijke werknemers. De arenadeelnemers hebben moeite met het benoemen van typisch vrouwelijk gedrag in het sollicitatieproces. Mogelijke beelden, zo zouden ze langer twijfelen, minder flexibel zijn en minder goed onderhandelen dan mannen, worden niet door iedereen gedeeld.

Dit is ook iets dat ik me tijdens de arenadiscussies meer en meer afvraag; wat is nou precies de feminiene touch is als het gaat om oriënteren en solliciteren? Het lijkt lastig de vinger er op te leggen en misschien is er wel helemaal niet zo’n groot onderscheid. Behalve dan de behoefte om tijd- en plaatsonafhankelijk te werken, waarvan vrouwen aangeven dat dit toch wel echt een eerste ‘werkbehoefte’ is en waar mannen doorgaans veel diffuser instaan. Maar dit ene onderscheid maakt in de praktijk al een wereld van verschil. Wee dus de organisaties waar het ‘nieuwe werken’ nog altijd een verre toekomst is: u sluit rond de 50% van het op de arbeidsmarkt aanwezige talent stelselmatig uit!  

De gesprekken zetten zich tijdens de borrel voort en duurden tot in de late uurtjes. Tevreden sloten wij de deuren na afscheid te hebben genomen van de laatste gasten, in de wetenschap dat we hopelijk de kloof een klein beetje kleiner hebben kunnen maken.

 Tips voor werkgevers die vrouwen zoeken

  • Toon authentieke interesse in de gesprekspartners en de meer vrouwelijke competenties
  • Zorg dat de procedure zorgvuldig en met aandacht wordt doorlopen
  • Zorg dat de gesprekken een dialoog zijn en vraag ook eens aan de kandidaat; ‘wat heb jij nodig?’
  • Ga voor Het Nieuwe Werken, maak flexibel werken mogelijk!
  • Kijk verder dan het CV, focus je op iemands waarden en motivatie
  • Benut de kracht van netwerken (vooral die van je eigen medewerkers)
  • Persoonlijk contact is heel belangrijk, vrouwen willen graag gezien worden. Investeer daarin en geef aandacht
  • Focus op het naar voren brengen van de waarden en de cultuur van de organisatie
  • Bedrijven met een masculien imago; doe daar gericht iets aan, je hebt iets goed te maken

Tips voor werkzoekende vrouwen

  • Neem het initiatief voor een echt oriënterend gesprek
  • Switchen van branche? Of zoek je ergens een opening? Gebruik je netwerk!
  • Geef niet te snel je wensenlijstje weg
  • Toon lef en durf, ga ook voor iets dat je wellicht nog niet perfect kan
  • Sluit geen compromissen over wat werkelijk belangrijk voor je is maar wees flexibel op al het andere
  • Praat over uren die je wilt werken, niet over dagen en regel vervolgens de flexibiliteit zelf
  • Neem de regie van je oriëntatie en sollicitatieproces in eigen handen (wat wie wat waar sta je voor)
  • Doorleef je boodschap, presenteer en verkoop!
  • Verdiep je in het bedrijf waar je op gesprek gaat
  • Straal zelfvertrouwen uit en weet wat je waard bent (juist ook in salaris onderhandelingen)

Netwerkbijeenkomst Vrouw&Recruitment 7 februari 2012

Tags: , , , , ,
Gepost in Carolien | Geen reacties »

22Feb
2012

Diversiteit past altijd

Vorige week zat ik bij de kapper. De kapster vroeg me wat ik deed voor de kost. Ik vertelde dat ik bij Heijmans werk: ‘de bekende Brabantse bouwer’. Heijmans? „Oh ja, dat zijn toch die gele machines??, reageerde mijn kapster enthousiast. Ik vertelde dat ik werk aan een diverser Heijmans, op verschillende manieren. Ze antwoordde dat ze het grappig vond zelf zo veel verschillende type mensen in haar stoel te krijgen die allemaal zulke verschillende banen hadden. En dit was er weer een: programmamanager diversiteit.

En eigenlijk sloeg ze onbewust de spijker op de kop! Verschillende type mensen in haar stoel, die allemaal hun eigen wensen hebben en allemaal hun eigen uiterlijk hebben met hun persoonlijke kapsel qua kleur en model. Die durven zijn wie ze willen zijn. De perfecte omschrijving van diversiteit.

De afgelopen 1,5 jaar heb ik in mijn werk als programmamanager gemerkt dat veel mensen om me heen nog steeds allergisch zijn voor verschil in geslacht. “Het maakt toch niet uit of je man of vrouw bent, het gaat toch om de kwaliteit?” Natuurlijk gaat het om de kwaliteit. Namelijk de kwaliteit die bijdraagt aan een optimaal samengesteld team. Man of vrouw. En toch is 90% man met een gemiddelde leeftijd van 41 jaar en een technische achtergrond. Toevallig allemaal de beste, ongeacht geslacht. Tja, mij maak je niet wijs dat er met deze samenstelling echt de beste kwaliteit wordt behaald. Het moge duidelijk zijn, ik pleit voor diversiteit en dat gaat inderdaad verder dan geslacht. Dit zijn mijn drie overtuigingen:

1. Ongepast Vaak zoeken we in vacatures naar iemand die ‘in het team past’. Maar, zou het niet leuk zijn om eens op zoek te gaan naar een kandidaat die ‘niet past’? Het gaat er namelijk om dat je elkaar prikkelt en kan wakker schudden door verder te kijken, je blik te verruimen. We denken allemaal dat we met een groep slimme (technische) mensen tot de beste oplossing komen, maar is dat werkelijk zo? Analytisch vermogen is niet voorbehouden aan technici en anders kijken al evenmin. Kom maar op met de werving van onze eerste kunstschilder, vormgever of fotograaf.

2. Gedrag en capaciteiten Sinds de introductie van het diversiteitsprogramma hoor ik vaak gekscherend dat enkel vrouw-zijn een ‘ticket-to-the-top’ is. Zelfs de opmerking “Oh, nu kan ik zeker alleen nog de top bereiken als ik me om laat bouwen?” heb ik meerdere malen voorbij horen komen. Oei, is dat nodig om de top te bereiken? Wat is er gebeurd met: hard werken, handen uit de mouwen steken en authentiek zijn? Bekijk de lijst van de goudhaantjes maar eens. Een prachtige lijst met het toptalent van de toekomst. Dit is de groep toppers die het gewoon doet, zonder te zeuren. Die hun zaakjes goed op orde hebben, met of zonder kinderen? Jonge 40-ers die misschien niet door hun werkgever in de watten worden gelegd, maar die wel een mentaliteit hebben van ‘niet lullen, maar poetsen’. Wel weer typerend dat deze uitspraak verwijst naar schoonmaken, maar dat terzijde.

3. Anders is leuker Vooroordelen? Jazeker, die hoor ik vaak genoeg. Laatst nog: “Vrouwen die hard werken en de top willen bereiken zijn toch wel vaak bitches.” Mannen die zich in dezelfde situatie bevinden worden stoer gevonden omdat ze ergens voor gaan. Vrouwen kennelijk niet. Ook heb ik voorbij horen komen dat het toch moeilijk is om met vrouwen te werken, gezien alle emoties. ‘Help, mijn leidinggevende is een vrouw’ is daarvoor een passend tv-format. Maar als deze vrouwen hun emoties thuis laten en zich professioneel opstellen zijn ze weer ijskonijnen (met haar op hun tanden). Het is dus eigenlijk niet snel goed en er zijn altijd wel argumenten tegen te vinden. Zet deze argumenten eens aan de kant en bedenk hoe leuk het is om in een divers team te werken, waarin je elkaar kan versterken en dit ook terugziet in het resultaat. Als een kapsalon met elke dag nieuwe en kleurrijke klanten. Anders is gewoonweg leuker.

Wil Heijmans diverser worden dan zal er nog wel iets moeten veranderen. Dat je wordt gewaardeerd om wie je bent, anders mag zijn en leiderschap op sommige plekken misschien wel iets minder hiërarchisch mag. Meer coachend en meer ruimte voor flexibiliteit. Kortom, irriteer je niet, maar verwonder jezelf als je mensen ontmoet die anders zijn dan jij. Ga er open met een brede blik in, en ontdek hoe leuk dit is!

Dit is een kopie van de blog van Alma Krug, diversiteitsmanager bij Heijmans, voor reacties en vragen verwijzen we graag naar de originele blog: http://www.overruimte.nl/2012/diversiteit-past-altijd/

Tags: , , ,
Gepost in Carolien | Geen reacties »

18Feb
2012

KUT crisis!

Met een donkere wolk boven mijn hoofd fiets ik naar het prachtige &Samhoud kantoor in Utrecht. Ruim twee jaar schrijf ik nu een maandelijkse column voor de Samhoud Women Blog. Maar dit is de eerste keer dat ik ben gevraagd om op kantoor over de column te komen praten en heb ik zo’n donkerbruin vermoeden dat ze me niet gaan vertellen hoe leuk ze hem nog steeds vinden. Dat kunnen ze me ook laten weten per mail, telefonisch of met grote bossen bloemen. Nee, dit wordt het door mij zo intens gehate afscheidsgesprek.

Om mezelf een beetje op te peppen neurie ik monter een van mijn favoriete Theo en Thea teksten: ‘Aan alles komt een einde aan. Aan de rit van de bus, de vlucht van de mus, aan de benen van je zus. Aan alles komt een einde aan.’ En terwijl ik mijn fiets op slot zet prent ik mij in dat we ook niet allemaal Sylvia Witteman of Aaf Brandt Corstius kunnen zijn, al zou ik daar met liefde een moord voor doen.

Eenmaal binnen wordt ik ontvangen door een voor mij nieuw gezicht. Ze heeft geen idee wie ik ben. Ik: de beroemde Samhoud Women columnist ROOS WOUTERS. Het is nog niet eens officieel en ze zijn me nu al vergeten. In gedachten zwelt het viool gejengel aan en voel ik de behoefte om de rug van mijn hand tegen mijn voorhoofd te vlijen en me in slow-motion tegen de vlakte te gooien.

Met rechte rug en geheven hoofd, precies zoals mijn moeder mij geleerd heeft, bestijg ik de trap en bewonder onderweg nog een laatste maal de prachtige kunst in de gangen. Na een half uur om de hete brij heen gedraaid te hebben komt het hoge woord er dan eindelijk uit. Ook bij &Samhoud moet de broekriem aangetrokken en helaas is er geen budget meer voor… en dus ook niet voor mijn column, hoe jammer ze dat ook vinden.

Ah crisis. Wat krijg ik toch een sik van die crisis. Dat zelfs de club van verbinding wat verbintenissen heeft moeten loslaten als gevolg van de crisis had ik niet verwacht.

Treurig slenter ik met mijn fiets aan de hand in de richting van het station. Ik heb twee jaar mee mogen liften op het succes van het bedrijf en daar ben ik erg dankbaar voor. Elke maand heb ik mijn belevenissen, hoogte- en dieptepunten eenzaam vanachter mijn laptop ingetikt. En al heb ik geen idee of ook maar iemand mijn column leest, toch bouw je na zoveel tijd een bepaalde intimiteit met zo’n weblog op. Toch is nu tijd gekomen om er een einde aan te breien. Ik zal jullie missen.

The End

Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

Gepost in Uncategorized | Geen reacties »

08Feb
2012

De financiële sector disfunctioneert door masculiene waarden

Gisteren was ik op het congres van Women In Financial Services (WIFS) waar 200 vrouwen bijeen kwamen om te praten over de “change” in financiële sector. En weer werd ik bevestigd in mijn idee, zoals beschreven in mijn boek (S)TOPvrouw!, dat de hele financiële crisis niet had plaatsgevonden als feminiene waarden in financiële organisaties dominanter waren geweest.

Keynotespeaker Herman Wijffels concludeerde dat de financiële sector niet langer dienstbaar is aan de maatschappij maar er op parasiteert: “De financiële sector heeft gedisfunctioneerd”. Een van de redenen hiervoor, zegt Wijffels, is dat de masculiene en feminiene krachten niet in balans zijn. Wijffels denkt dat de feminiene krachten te timide zijn, hij roept vrouwen dan ook op om in hun kracht te gaan staan. Toch vraag ik me af of dit nou de oplossing is als vrouwen simpelweg weinig te vertellen hebben in de financiële sector, er zijn er veel te weinig aan de top.

In (S)TOPvrouw! onderzocht ik de klimfactoren en de ‘uitglij’ factoren van vrouwen naar de top; de klimfactoren van succesvolle vrouwen zijn:  doelgericht zijn, een visie hebben, het juiste team om zich heen vormen, veel zelfvertrouwen hebben, een rolmodel zijn, proactief zijn en een netwerk om zich heen creëren.  En waar precies glijden vrouwen uit op het pad op weg naar de bestuurskamer? Volgens henzelf is parttime werken de grootste drempel voor vrouwen om door te groeien naar de top (54%), op de voet gevolgd door een organisatiecultuur die vooral gericht is op mannen (48%).

Feminisering van organisaties

En dat laatste is precies waarvan de sprekers gisteren zeiden dat er hard aan gewerkt wordt. Joanne Kellerman van DNB zei niet alleen dat DNB nu ook toezicht houdt op de organisatiecultuur en structuur van de financiele instellingen maar dat er ook binnen de eigen organisatie over gepraat wordt. Ik ben ervan overtuigd dat meer aandacht voor feminiene waarden binnen financiële instellingen. En het creëren van een organisatiecultuur en structuur die ervoor zorgt dat de financiële sector in de toekomst op een zorgvuldige wijze omspringt met haar grote maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Carolien Bijen is founder van &samhoud women en schrijfster van het boek (S)TOPvrouw!

Tags: , , , ,
Gepost in Carolien, Overig | Geen reacties »

07Feb
2012

Crisis, crisis? Dit is armoede!

Arm in arm slenteren Joost en ik keuvelend door de winterkou. ‘Als hij zou kunnen kiezen dan deed hij het weg.’ Ik kijk Joost verbaasd aan. Het gaat over een kennis van hem die net een kindje heeft gekregen. Ontstelt vraag ik hoe oud het kind inmiddels is en of hij er wel genoeg tijd mee doorgebracht heeft om de nog afwezige vadergevoelens te doen ontluiken. Joost antwoord dat het kind ruim een half jaar oud is. ‘Ook op de dagen dat hij voor zijn kind zorgt zegt hij overal liever te zijn dan met zijn kind’. Ik houd mijn pas in om Joost in zijn ogen te kunnen kijken. Ik hoop dat hij een grap maakt, maar helaas, hij kijkt mij bloedserieus aan. ‘Ja schat, er zijn ook mensen die niet van kinderen houden. Daar is hij ook altijd eerlijk over geweest tegen zijn vriendin.’ Verbouwereerd stap ik verder. Ik weet best dat er mensen zijn die niet van kinderen houden maar hoe kun je nou niet van een kind houden als je het eenmaal hebt verwekt? Ik vind het onbegrijpelijk. Al begrijp ik hem inmiddels beter dan haar. Hoe kan een vrouw nou tegen de zin van haar man een kind van hem stelen en hem er dan vervolgens ook nog mee opzadelen?

Dat weekend staat de krant vol met stukjes die me telkens aan het koppel doen denken. Uit onderzoek onder Europese mannen tussen 25 en 39 jaar, Species van Discovery Channel, blijkt dat Nederlandse mannen niet willen settelen. Er werden 12.000 mannen in vijftig Europese landen geïnterviewd over alle aspecten van ‘het man zijn’. In ons land werden vijfduizend mannen ondervraagt. Daaruit blijkt dat jonge Nederlandse mannen het vaderschap vooralsnog te belastend vinden voor het soort leven dat zij willen leiden. Het onderzoek maakte een verdeling in een aantal typen mannen. Van het type ‘Het draait om MIJ’ – jonge mannen die zichzelf boven hun relatie stellen – is het Europees gemiddelde 26%. Dit type komt in Duitsland met 48% en in Nederland met 43% het meeste voor. Onze mannen willen laat of geen kinderen. Van de mannen die wel kinderen krijgen is een op de zeven vaders bij de geboorte van het eerste kind de veertig gepasseerd. Dat is een luxe (of armoede zo je wilt), die vrouwen zich niet kunnen permitteren.

Nu daten vrouwen er tegenwoordig ook heus lustig oplos, maar na het dertigste levensjaar moeten de meesten van hen toch echt over kinderen en settelen gaan denken omdat hun eierstokken nou eenmaal niet de eeuwige jeugd hebben. Dit is dan ook het moment dat ze opzoek gaan naar die ene man die bereid is om te stofzuigen en een papadag op te nemen. En al willen Nederlandse mannen, met name de hogeropgeleiden, wel stofzuigen en de taken eerlijk verdelen, een kinderwens hebben de meesten (nog) niet, zo concludeert Jan Latten, Hoogleraar sociale demografie aan de UvA. En ja, dan staan vrouwen voor de keuze om ongewenst kinderloos te blijven of te hopen dat die man van ze toch volwassen wordt als hij zijn opgedrongen spruit in zijn armen sluit. Wat een wrede keuze !

En dan te bedenken dat de alleenstaande kinderloze man op leeftijd het nieuwe zorgenkindje is. Waren het vroeger de vrouwen die moesten vrezen om als oude vrijster te sterven. Tegenwoordig zijn het de mannen die, als ze na hun veertigste nog steeds aan het daten zijn terwijl ze hun bindingsangst koesteren, een gerede kans lopen om ‘over te blijven’. En om dan niet in een sociaal isolement te raken, brengen deze heren veel tijd door in de kroeg, drinken veel en eten slecht, wat resulteert in een alleenstaande en eenzame oude dag. Alleenstaande mannen gaan gemiddeld genomen vier jaar eerder dood.

Afgedwongen en opgedrongen kinderen, ongewenste kinderloosheid en vervroegde sterfte als gevolg van sociaal isolement… wat is dit voor een emancipatie? Dames, heren: We hebben misschien last van een economische crisis, maar dit noem ik pas ware armoede!

Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

Gepost in Uncategorized | Geen reacties »

06Feb
2012

Onderneemsters

Bonjour! Januari was een rustmaand. Een maand van echtheid bovendien. Baladerend door de straten van Boston groeide het besef hoe klein Nederland is en dan spreek ik nog niet eens over de mediabrei. Nou wilde ik mijn relaxte en existentiële tijd zolang mogelijk verlengen, maar zoals je begrijpt, werd ik vanaf dag 1 in werkend Nederland er weer lekker ingegooid, met alle bijbehorende vermaak natuurlijk. Trouwe lezers: nee, ik ben mijn scherpte niet in the land of opportunity kwijtgeraakt en al helemaal niet bij het lezen van jullie correspondentie over mijn favoriete onderwerp. Vraagteken? Vrouwen op de arbeidsmarkt dus.

Vrouwelijke ondernemers zijn hard nodig. Wij lezen dat Maxime Verhagen toegeeft hoezeer Nederland creatieve en innoverende ideeën van onderneemsters nodig heeft. Maxima steunt deze campagne genaamd WE, Women Entrepreneurs, niet te verwarren met het modeketen. Een prima truc om Maxima als boegbeeld neer te zetten. Vanzelfsprekend. Ook internationaal zetten er meer vrouwelijke ondernemers succesvolle businesses op. Het National Women’s Business Council constateert dat vrouwen de laatste jaren meer patenten aanvragen. Jazeker, er is wel degelijk iets aan de hand.

Wat dan? De verhalen in mijn e-mail van mijn vrouwelijke lezers geven daar antwoord op. Laat ik voor de aardigheid een recent voorbeeld erbij pakken. Voor een meeting bij de klant bereid dame X de complete inhoud voor, bestaande uit de plannen voor 2012. Dame X gaat erheen met baas Y. Zij laat de plannen door baas Y presenteren omdat hij baas is èn grijs (baas Y vraagt overigens wel beleefd of zij dat wil doen). Zeer geloofwaardig dus, zeker bij manager Z die er eigenlijk niet bij hoort, gedurende het jaar met zero input komt en zeer incompetent is (uit betrouwbare bronnen A tot en met O tot en met W).

De dames zijn het internationaal zat om gezien te worden als speciale groep of uitzondering, terwijl 50% van de wereldbevolking vrouw is. Zij vinden die hele equal pay dispute in de 21e eeuw absurd. A woman’s place in Europe?  Ik quote letterlijk uit dit stuk: “What has Europe ever done for women?” Terechte vraag. Nog steeds stelt een vriend mij teleur wanneer wij mijn VIVA400-collega en slimste vrouw van Nederland in Pauw&Witteman voorbij zien komen. Doelend op de vorm (haar Limburgse accent) in plaats van de inhoud noemt hij haar serieus een limbovlaai. Bang voor sterke vrouwen? Ik heb hem hierna maar even een paar daagjes niet gesproken.

Dit Circus passeert overigens geslacht en wordt in Raoul Heertje’s  boek Mark Rutte Is Lesbisch ontrafeld. Hij zoomt in op de media. “Er zijn circuswetten en daar houd je je aan. […] Ik heb al heel lang een behoorlijke hekel aan het Circus. Soms omdat ik medelijden heb met mensen die opzij worden geschoven vanwege hun zwakke act. Soms omdat ik kotsmisselijk word van mensen die alleen maar bezig zijn om de act van een ander te kopiëren (hear, hear). […] Eikels […] verpesten je huwelijk, humeur, carrière of de toekomst van ons land.”

Raoul laat zien hoe partijen zich in excessen over andere partijen moeten uiten om überhaupt mee te mogen doen aan het Circus. Ondertussen staan zij tegenover elkaar want: “In een genuanceerd verhaal is niemand geïnteresseerd”. Oh ja? Lieve mediamakers, deze gedachte is zo masculien als maar kan. Weer een reden waarom die onderneemsters van levensbelang zijn. Zijn nuances niet sappig genoeg? Kom nou! “Maar dat de machthebbers de macht hebben om de werkelijkheid te verzinnen, weten we eigenlijk wel. Dat is één van de belangrijkste pijlers van hun macht.”

Waarom dit ruisvolle toneel gevaarlijk is? “Het Circus vertroebelt ons contact met de buitenwereld. […] Ik heb behoefte aan zo echt mogelijk contact. […] Nu hoop je misschien dat ik ‘echt’ ga omschrijven […] Echt is niet te meten, alleen te voelen.” Het is nog gevaarlijker dan je denkt: “De dikke ruis […] vertroebelt niet alleen het zicht op onze mindere trekjes, maar ook op onze dromen en verlangens.” Hiermee heb ik de ernstige stukken uit dit hilarisch en goed geschreven boek gehaald. Vrouwen voelen meer pijn dan mannen. Ik steek mijn hand in het vuur voor het feit dat dit ook om figuurlijke pijn gaat, over anderen en de wereld. Onderneemsters, jullie zijn hard nodig.

Lieve Raoul, ik draag het ei en bij onze volgende drankje krijg je een knuffel. Wij moeten er maar eens een bapao bij eten. Ik een vegetarische natuurlijk. Ik kom niet op Crocs. Dat trek ik niet! Natuurlijk spreken we af bij Coffee Company. Misschien halen wij erna een kaasje bij ’t Kaasboertje en spreken we over de koe en boe en peilingen, maar ook over de echte dingen zoals Mirjam en Noa. Op de achtergrond draait Carl Douglas met Kung fu fighting. Ondertussen word je morgen gebeld door Omroep A en Radio B. Zo werkt het eenmaal… :)

Tags: , , , , , , , , , ,
Gepost in Bloggers, Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Overig, Persoonlijke Ontwikkeling, Professionele Ontwikkeling, Vrouwennieuws, Werk/Privé, Wie en waarom | Geen reacties »

10Jan
2012

Ouderbetrokkenheid? Zoek een hobby!

Een aantal weken geleden riep Marja van Bijsterveldt, Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap op om de ouderbetrokkenheid te vergroten. ‘Juist ouders hebben een cruciale rol als het gaat om de onderwijsprestaties van hun kinderen. Een kleine inspanning heeft vaak al veel effect: voorlezen met je kind, praten over dingen die gebeuren op school, praten over wat je kind later wil worden,’ zo benadrukt de minister.

Niets nieuws zou je zeggen. De meeste ouders zijn betrokken en geven maar al te vaak aan ruimte nodig te hebben om zowel een betrokken werknemer als een betrokken ouder te kunnen zijn. Helaas blijkt dit wel nieuw voor Minister Bijsterveldt: ‘De afgelopen maanden heb ik met veel ouders, leerkrachten, schoolleiders en ouder- en onderwijsorganisaties gesproken over ouderbetrokkenheid. Hieruit komt een nieuw besef naar voren dat de rol van de ouder te zeer een vergeten rol is.’

Tegenstrijdig

Misschien waren het kabinet, minister Bijsterveldt en haar collega Minister Kamp van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de rol van ouders vergeten, maar voor vele anderen is de spagaat tussen werk en privé/ouderbetrokkenheid aan de orde van de dag. De oproep van Bijsterveldt riep dan ook veel kritiek op. Vooral vrouwen (bekijk ook mijn bijdrage aan Nieuwsuur ) schoot de oproep in het verkeerde keelgat. De boodschap van het kabinet is namelijk nogal tegenstrijdig.

De afgelopen jaren is er behoorlijk wat druk op ouders (lees vrouwen) uitgeoefend om hen achter de theepot vandaan te krijgen. ‘Werken moet, werken doet goed,’ zo luidt de mantra. Desnoods als dat ten koste gaat van de tijd die we aan het opvoeden van onze kinderen besteden. Iedereen moet een bijdragen leveren.

De boodschap kwam aan want het aantal uren dat vrouwen zijn gaan werken is de afgelopen jaren behoorlijk toegenomen. Het aantal werkende vrouwen steeg van ruim 2,3 miljoen in 1996 naar bijna 3,3 miljoen in 2011. Maar kennelijk is dat ook niet goed want nu roept minister Bijsterveldt op om weer wat vaker achter de theepot te gaan zitten omdat onze kinderen te kort komen. ‘Ouders moeten meer tijd vrijmaken voor de begeleiding van hun schoolgaande kinderen. De opvoeding en de overdracht van waarden en normen moet prioriteit krijgen, desnoods ten koste van werk en andere activiteiten’, zo schrijft Van Bijsterveldt.

Werkt averechts

De oproep dat ouders meer moeten gaan werken én meer tijd aan de kinderen moeten besteden terwijl dezelfde overheid zich steeds verder terug trekt, wekt niet alleen irritatie op. Het werkt ook averechts. Nederlandse werknemers zijn de afgelopen tien jaar eerder minder dan meer uren gaan werken. Maar liefst 54 uur minder, zo blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).

Nu steeds meer mensen betaald werk verrichten naast alle andere verantwoordelijkheden zoals (mantel-)zorg en vrijwilligerswerk, zijn mannen en vrouwen die eerder fulltime werkten juist minder uren gaan werken. Vrouwen werkten het afgelopen jaar gemiddeld 20 uur minder dan in 2000 en mannen maar liefst 53 uur minder. Trekt de werkgever en het onderwijs aan de één, dan trekt deze automatisch ook aan de ander en daarmee aan de hele extended family.

Als dit kabinet de arbeidsparticipatie en de ouderbetrokkenheid echt wil opvoeren, dan moet ze niet alleen de pensioenleeftijd verhogen en ouders oproepen om in supermensen te veranderen. Dan moet ze dit ook faciliteren. Maar helaas is het omgekeerde het geval. Zo wordt er op de opvang bezuinigd en ontslaat Bijsterveldt zes- tot negenduizend mensen in het speciaal onderwijs waardoor de druk op leerkrachten en ouders verder oploopt en de spagaat tussen werk en zorg eerder wordt vergroot. Gevolg: mensen gaan eerder nog minder dan meer uren werken. Daarom wil ik Bijsterveldt oproepen om te investeren of een andere hobby dan “oudertje pesten” te zoeken!

 

flexibiliteit

Gelukkig ben ik ervan overtuigd dat we het aantal uren dat mensen werken ook zonder overheidshulp kunnen opvoeren zonder dat we het onmogelijke van mensen en hun extended family verlangen en dat hoeft ook helemaal niet zo belachelijk veel te kosten. De oplossing heet namelijk: flexibiliteit of te wel Het Nieuwe Werken. Dan heb ik het NIET over Het Nieuwe Bezuinigen (lees: minder vierkante meter per werknemer zonder bijpassende flexibiliteit en vertrouwen, of het aantrekken en afstoten van werknemers alsof het wegwerpproducten betreft). Ik heb het over werkgevers en werknemers die gezamenlijk de verantwoordelijkheid nemen om te zorgen dat alles optimaal blijft draaien, zowel op het werk als thuis.

Het Nieuwe Werken, mits goed toegepast, geeft medewerkers de ruimte om een betrokken ouder te kunnen zijn en een betrokken mantelzorger, vrijwilliger, sporter etc. Het dient dan ook niet alleen een economisch maar ook maatschappelijk belang: Een vitale economie wordt gedragen door vitale werknemers, en nu de nieuwe werknemer zorgt en de nieuwe ouder werkt is het hoog tijd voor een nieuwe manier van werken en zorgen.

Zo blijkt uit diverse onderzoeken dat mannen en vrouwen bereid zijn om meer uren te werken als daar meer flexibiliteit en autonomie tegenover staat. Geef medewerkers daarom meer flexibiliteit, autonomie en verantwoordelijkheid zodat ze hun privé verantwoordelijkheden beter op de werkverantwoordelijkheden aan kunnen sluiten en andersom. Het één hoeft niet ten koste van het ander te gaan als we elkaar maar niet zo strak aangelijnd houden.

Vertrouwen

Het Nieuwe Werken staat NIET voor fulltime thuiswerken zonder regels en kaders, of voor werken in de hipste kantoren met de lekkerste koffie, maar voor het loslaten van het idee dat je medewerkers beter presteren als je ze strak aanlijnt met de hete adem van wantrouwen in hun nek. Alleen flexibel werken op basis van wederzijds respect en vertrouwen mag Het Nieuwe Werken heten want werkgevers en werknemers die slim werken en slim reizen zorgen niet alleen voor hun eigen duurzame vitaliteit maar ook voor die van de werknemer en werkgever van morgen!

Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

Gepost in Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Uncategorized, Werk/Privé | Geen reacties »

20Dec
2011

Bite in tha cheek

Ooit zei ze tegen mij: goede teksten zijn teksten met een zogenaamd ‘bite in tha cheek’ gevoel. Eigenzinnig, scherp en specifiek. Die woorden van Eva Hoeke ben ik niet vergeten. Voor het geval de naam uit de lucht komt vallen: Eva Hoeke, ook wel @EvaJackie, was hoofdredactrice van het modeblad Jackie, totdat zij hoogstwaarschijnlijk gedwongen werd haar functie neerlegde omdat zij een artikel over de Amerikaanse zangeres @Rihanna liet publiceren met daarin – en het is te streetwise om het woord letterlijk te herhalen, maar hier gaan we – de term ‘n*ggab*tch’. Zie ook Huffington Post. Vrijheid der kunsten of verkapte/publieke racisme en discriminatie? Er is een hoop aan de hand.

Op Twitter geeft Eva Hoeke aan dat het om een stomme grap ging en dat zij hiervan heeft geleerd, maar tevergeefs. Honderden tweets komen voorbij die de ex-hoofdredactrice een levensles bezorgen. Op Facebook schrijft zij: “Dit had nooit mogen gebeuren. Punt uit. De desbetreffende auteur had weliswaar geen kwaad in de zin – de kop van het artikel was bedoeld als grap – maar het was een slechte grap, to say the least. En die is mij, de hoofdredacteur, vervolgens door de vingers geglipt. Stom, pijnlijk en klote voor alle betrokkenen.”

In eerste instantie vermoed ik een prima hokus spokus PR-truc van de betrokken partijen: Eva Hoeke wil na acht of negen jaar weg bij Jackie en Rihanna wil weer wat aandacht voor haar muziek, want laten we eerlijk zijn: hoe moet Rihanna’s rap nou achter zo’n tekstje in een Nederlands modeblad komen? Hoe dan ook, @BertBrussen zegt het: Mij lijkt het me een top-hoofdredacteur: eentje die je blad onder de aandacht van 10 miljoen Rihanna-fans weet te brengen. Overigens komt Vogue in Januari met een Nederlandse editie en lees ik dat Corrine van Duin als hoofdredactrice van de VIVA overstapt naar Volkskrant Magazine. Bite in tha cheek it is.

Laten wij even inzoomen op de tekst. Los van dat woord, duidelijk een toespeling op iemands huidskleur, etniciteit en afkomst, lees ik in de eerste regels ook andere kreten die het geheel aankleden zoals: ghetto ass, the good girl gone bad en halfnaked. Los van hoe mensen over dit marketingproduct genaamd Rihanna denken, één ding staat hier als paal boven water. Echt classy writing kunnen wij het niet noemen en al helemaal geen bite in tha cheek. Zelfs de fashionitems die in de Jackie voorkomen, schamen zich rot voor de kwaliteit van dit stuk en oprichtster Femmetje de Wind kan hier niet onderuit. De slechte journalistiek wordt nog eens duidelijker als er wordt gesproken over: “en ze heb dat gouden keeltje”. Journalist Jochem Geerdink stelt het terecht aan de kaak. @JochemGeerdink: Overigens vind ik 3x “ze heb” in dat #Jackie artikel, al genoeg grond voor ontslag. Ik noem het een grote #fail.

Laten wij er even vanuit gaan dat het geen publiciteitsstunt is. Is Eva Hoeke’s ontslag/opstap terecht? Als hoofdredactrice was zij verantwoordelijk voor de eindredactie en zij heeft door het stuk te publiceren laten zien dat zij erachter staat. Nou is Eva Hoeke echt de slechtste niet. Extreem ambitieus vanuit het zuiden des lands opgeklommen tot het fashionable noorden, met een goed gevoel voor humor, een goede neus voor trends en  behoorlijk wat feestvitamines rijker. De schrijver van dit artikel heeft daarentegen overduidelijk het beeld gewekt van een nare journalist met een verrotte verborgen agenda en als ik deze conclusies niet mag trekken, dan op z’n minst van een journalist met een absolute wansmaak voor taal die ook nog eens moreel gezien ernstig spijtige keuzes maakt. Het is meer dan fair om te zeggen dat deze persoon per direct zou moeten stoppen bij Jackie maar @EvaJackie? Een schorsing zou gepaster zijn. Ideetje voor de toekomst? Publieksman Humberto Tan heeft er ook zo zijn ideeën over. @HumbertoTan: Ontslagen? Niveauloos stuk? JA! Ontslag? Hypocriet: was pas een probleem ná reacties. Collectieve verantwoordelijkheid redactie.

Laten wij niet doen alsof verkapte/publieke discriminatie en racisme  in de Nederlandse samenleving geen reden tot zorgen betekent en nog meer op de arbeidsmarkt of in de Nederlandse media. Bestaansrechtafpikkers dus. (Copyright term: @dinaperla) Maar zoals Gandhi zegt: “You mustn’t loose #faith in #humanity. Humanity is like an ocean; if a few drops of the ocean are dirty, it does not become dirty.” Kijk in dat verband gerust op 25 december naar &Talk. Ondertussen haalt @EvaJackie wel de internationale bite in tha cheek pers. Dat blijft een kunst.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
Gepost in Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Overig, Professionele Ontwikkeling, Uncategorized, Vrouwennieuws, Werk/Privé, Wie en waarom | Geen reacties »

« Oudere artikelen